بنام خداوند!

                                      درخت البالو باغچه خانه مان!

                ابر های سفید فام با لکه های خاکستری رنگ، بعد از یک آبیاری پر طراوت و حیات بخش،همچون         باغ بان صبوری بار و بسا د ش را جمع نموده و آهسته و آهسته  فضای  ابی آسمان را  ترک          نموده  و در ان دور دست ها از نظر نا پدید می گشتند.  هم زمان با آن خورشید با تمام لطافت و       مهربانی لبخند زنان گرمای متبوع و دل انگیز خویش را برای ما زمینیان  به اهدا  میگیرد.

                    من که در پشت پنجره خانه مان نشسته ام با خود میاندیشم:

                  اگر بذل و بخشش قطرات حیات بخش باران از جانب ابرها را همچون بخشش پدر گونه  تصور         نماییم؛    بدون شک تفقد خورشید خانم نیز جز همان لبخند حیات بخش و سرشار از کیف و لذ        مادر، چیزی دیگری نمیتواند باشد...